Ἀθῆναι τὴν 3 10μβρίου 1843
Αἴτησις περὶ Ἀργυροῦ Ἐθνοσήμου στρατιωτικοῦ βαθμοῦ
Πρὸς τὴν ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν Β. Γραμματείαν

     Ὁ εὐσεβάστως ὑποφαινόμενος σεμνύνομαι καθ’ ὃ πρῶτος γόνος ἑνὸς τῶν διασήμων πρωταγωνιστῶν τῆς πατρίδος τοῦ μακαρίτου ὁπλαρχηγοῦ Νικολάου Σολιώτου. Εὐτυχῆ νομίζω ἐμαυτὸν ἀναφερόμενος εἰς Ὑπουργὸν ἄνδρα διακεκριμένον κατὰ τὸν ἀγῶνα καὶ πρῶτον ἐνεργητικὸν μέρος λαβόντα καὶ εἰς τὴν προετοιμασίαν τοῦ πολέμου καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος καὶ συναγωνισθέντα εἰς διαφόρους μάχας μετὰ τοῦ μακαρίτου πατρός μου.

     Γνωρίζετε παρὰ πάντα ἄλλον, κύριε Γραμματεῦ, ὅτι μετὰ τὴν ἐν Βοστίτζῃ Σύνοδον τῶν προκρίτων καὶ Ἀρχιερέων τῆς Πελοποννήσου καὶ τὴν ἐν Ἁγίᾳ Λαύρᾳ Σύνοδον, εἰς τὰς ὁποίας ἐλάβετε τὸ πρῶτον μέρος, περὶ τούτου δὲ ἀπεφασίσθη ἡ ἔναρξις τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος καὶ ἡ κίνησις τοῦ πολέμου, πρῶτος ὁ πατὴρ τοῦ ὑποφαινομένου Νικόλαος Σολιώτης δράξας τῶν ὅπλων ἔκαμε τὴν πρώτην ἀρχήν, ἀνοίξας πρῶτος τὸν πόλεμον κατὰ τὸ χωρίον Ἀγρίδι, θέσις Πόρτες, κατὰ τὴν κωμόπολιν Βερσοβᾶν τῆς ἐπαρχίας Καλαβρύτων, καὶ οὕτως ἔλαβε τὴν ἀρχήν της ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις τὸν Μάρτιον τοῦ 1821. Ὅρα Ἱστορίαν Πρωτοσυγκέλλου Ἀ. Φραντζῆ, τόμος Αος σελ. 95 καὶ σελ. 140–146 καὶ 148.

     Ἂν θελήσω νὰ περιγράψω τὰς θυσίας καὶ ἐκδουλεύσεις τοῦ ἀοιδίμου πατρός μου, θέλω ἀνατρέξῃ εἰς τὴν ὅλην ἱστορίαν τῆς Ἑλλ. Ἐπαναστάσεως, μὲ τὴν ἐποχὴν τῆς ὁποίας συνέχεται καὶ ἡ βιογραφία του· περιορίζομαι μόνον νὰ εἴπω, ὅτι ὁ μακαρίτης πατήρ μου εἶναι ὁ νικητὴς τῆς κρισιμωτάτης μάχης τοῦ Λεβιδίου, εἶναι ἐκεῖνος ὅστις πολεμήσας ἀνδρείως ἐπληγώθη εἰς τὴν Ἀκράταν, εἶναι ὁ πολιορκητὴς τῆς Ἀκροκορίνθου κ.τ.λ. Ὅρα  Ἱστορίαν τοῦ αὐτοῦ Φραντζῆ, τόμ. Βος σελ. 7, 8 καὶ 9 καὶ σελ. 73, 79, 83, 90–93 κ.λ. Ὁ πατήρ μου ἐτιμήθη ὡς πρῶτος Ἀρχηγὸς τῆς φρουρᾶς τῆς κατὰ πρῶτον συσταθείσης Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, μὲ βαθμὸν στρατηγίας κ.λ., τὰ ὁποῖα ὡς ἐκτὸς τοῦ προκειμένου παραλείπω.

     Υἱὸς τοιούτου περιωνύμου πατρός, ἐπικεφαλῆς πολλῶν στρατιωτῶν καὶ ὑπὸ τὰς ἀμέσους ὁδηγίας καὶ τὴν προστασίαν αὐτοῦ ὑπηρέτησα καὶ ἐγὼ δεόντως εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς πατρίδος, ὅπου παραμικρὸν ἐδέησε νὰ μείνω αἰχμάλωτος εἰς τὴν ἐν Χελμῷ τῶν Καλαβρύτων μάχην μεταξὺ τοῦ μακαρίτου πατρός μου καὶ τοῦ Ἰμβραὴμ Πασσᾶ, ἂν πέντε τῶν γενναιοτέρων στρατιωτῶν τοῦ μακαρίτου δὲν μὲ ἠλευθέρωναν αὐθωρεί, φονεύσαντες τοὺς συλλαβόντας με μὲ ἕνα ἄλλον νεώτερον ἀδελφόν μου δύο Ἄραβας.

     Καθυποβάλλων ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν, κύριε Γραμματεῦ! Πιστοποιητικὸν διασήμων ὁπλαρχηγῶν του Ἀγῶνος, εἰς ἄνδρα πρωταγωνιστὴν τῆς πατρίδος, ἀπεκδεχόμενος πᾶσαν δικαιοσύνην, παρακαλῶ εὐσεβάστως ὅπως διατάξητε τὸ νὰ μοῦ χορηγηθῇ τὸ ἀνήκον μοι Ἀργυροῦν Ἀριστεῖον ἀπέναντι τῶν πρὸς τὴν πατρίδα ἐκδουλεύσεών μου καὶ ἐκείνων τῶν παραδειγματικῶν τοῦ ἀοιδίμου πατρός μου καὶ ὅλης τῆς οἰκογενείας τῶν Σολιωτῶν ἀγώνων, εἰς πολλοὺς τῶν ὁποίων πολλάκις συνεκινδυνεύσαμεν διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς πατρίδος, καὶ ὁ ἀνάλογος στρατιωτικὸς βαθμὸς εἰς τὴν Φάλαγγα. Πεποιθὼς εἰς τὴν χαρακτηρίζουσαν υμᾶς δικαιοσύνην καὶ εὐγένειαν εἰς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς πατρίδος, ὑποσημειοῦμαι μὲ τὸ ὀφειλόμενον σέβας.