Χρήστος Ι. Σολιώτης (1919-1993)

Αντιναύαρχος ε.α.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

     Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919. Δισσέγγονος του αγωνιστή Νικολαόυ Σολιώτη. Ο παπούς του,
Χρήστος Σολιώτης, ήταν Συνταγματάρχης Γενικών Επιτελών και Βουλευτής Αχαϊας. Ο πατέρας του,
Ιωάννης Σολιώτης διακρίθηκε σαν αξιωματικός του ναυτικού των υποβρυχίων με συμμετοχή στις
ναυμαχίες των πολέμων 1912-1913 και 1940-1941 σαν Ναυτικός Δοιηκητής Βορείου Υπείρου. Η
μητέρα του ήταν Βορειο-Ηπειρωτικής καταγωγής από την Δρόβιανη, της οικογένειας Πράτσικα.
Φοίτησε στο Βαρβάκειο σχολείο και έχοντας καταταγεί στη σχολή Δοκίμων απεφοίτησε πρώτος το
1938. Συμμετήχε σαν Ανθυποπλίαρχος στον Πολέμο του 1940-1945 με το Αντιτορπιλικό «ΥΔΡΑ» και
το Υποβρύχιο «ΤΡΙΤΩΝ», μέχρι της καταβυθήσεως του «ΤΡΙΤΩΝ» σε ηρωική συμπλοκή με
γερμανική νηοπομπή στον Κάβο Ντόρο το 1942. Ηταν αυτός που είχε μείνει μέχρι το τέλος μέσα στο
υποβρύχιο για να ανοιξει τα εξαεριστικά και να βυθιστεί το υποβρύχιο, ώστε να μήν πέσει στα
χέρια του εχθρού. Αφού εκτέλεσε την τελευταία του αποστολή, βγήκε και έπεσε στη θάλασσα με
πρόθεση να κολυμπήσει μακριά απογεύγοντας του Γερμανούς. Όμως ενώ κολυμπούσε, αντελήφθη
το υποκελευστή Δ Κακανδρή που ήταν τραυματισμένος στο πόδι και πάλευε νε κρατηθεί στην
επιφάνεια της θάλασσας. Αδιαφορώντας για την ελευθερία του, τον μετέφερε σε Γερμανική βάρκα
προσπαθώντας να τον σώσει. Τότε αιχμαλωτίστηκε απο του Γερμανούς και εστάλθη στο
στρατόπεδο αιχμαλώτων Marlag+Milag Nord της Γερμανίας, από όπου ελευθερώτηκε στις 28
Απριλίου 1945.
     Μεταπολεμικά σταδιοδρόμησε ώς Κυβερνήτης στα υποβρύχια «ΑΡΓΟΝΑΥΤΗΣ-ΠΙΠΙΝΟΣ-ΞΙΦΙΑΣ-
ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ-ΤΡΙΑΙΝΑ» και στα αντιτορπυλλικά «ΝΙΚΗ» και «ΔΟΞΑ».
Απέκτησε ειδίκευση στη Μεγάλη Βρεττανία σαν Ναυτίλος και μετά σαν Επιτελικός, υπηρέτησε στην
Ναυτική Σχολή Πολέμου, σαν Υποδιοικητής, και στα Αρχηγεία του ΓΕΕΘΑ ΓΕΝ και COMEDEAST του
ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.
     Σαν Πλοίαρχος διετέλεσε Ναυτικός Διοικητής Βορείου Αιγαίου (1964-65), Διοικητής Ναρκοπολέμου
και Υποβρυχίων (1965-66), και Αντιτορπιλλικών (1966-67). Επίσης, ως Αρχιπλοίαρχος, διετέλεσε
Ανώτερος Διοικητής του Ναυσταύθμου Κρήτης. Την 13η Δεκεμβρίου 1967, με τις ενεργειές του,
αντιτάχθηκε στο δικτατορικό καθεστώς, καθότι, αντί να παραδώσει τον ναύσταθμο στους
χουντικούς τους που πήγαν στο γραφείο του να παραλάβουν, τους συνέλαβε και τους έκλεισε
μέσα. Ακολούθως αποτάχθηκε απο την δικτατορία και αποστρατεύθηκε στις 20/12/1967. Με την
επάνοδο της ομαλότητας μετά την πτώση της δικτατορίας, αποκαταστάθηκε ως εν ενεργεία
Αντιναύαρχος το 1975. Υπηρέτησε επί τριετία στην τιμητική θέση του Αντιπροέδρου του Πολεμικού
Μουσείου, όπου επιμελήθηκε της συγκρότησης και μελέτης συλλογών παλαιών Χαρτών και
Γεωγραφικών εκδόσεων του Ελλαδικού χώρου.
     Απο το 1975, έδινε τακτικές διαλέξεις επι θεματων Στρατηγικής, στην Ναυτική Σχολή Πολέμου και
δημοσίευσε πολλές μελέτες πάνω στην Ναυτική Ιστορία και Στρατηγική. Επίσης έγραψε βιβλία
όπως το «Σύγχρονη Στρατηγική» (1983), το οποίο βραβεύθηκε απο την Ακαδημία Αθηνών, και το
«Ναυτική Ψυχή του Γένους, Μια τετραλογία των Ελλήνων» (εκδόσεις Πιτσιλός), το οποίο περιήχε
ανέκδοτα κείμενα σχετικά με την ιστορία της Ναυτιλίας απο το 1850 π.Χ. μέχρι το 1821 μ.χ. και την
χρήση και κατασκευή του Αστρολάβου. Συμμετείχε σε πολλές εκπομπές στην τηλεόραση σε
ναυτικά και ιστορικά θέματα.
     Επίσης διακρίθηκε στον Φιλοτελισμό και υπήρξε για οκτώ χρόνια Πρόεδρος της Ελληνικής
Φιλοτελικής Ομοσπονδίας, με σημαντική δράση στη διάδοση του φιλοτελισμού και στην οργάνωση
Πανελληνίων και Πανβαλκανικών εκθέσεων.
     Υπήρξε ο ίδιος δραστήριος φίλαθλος με έπαθλα σε σκοπευτικούς αγώνες και αγώνες ιστιοπλοίας.
Έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις και παράσημα ελληνικά και ξένα, μεταξύ των οποίων της
Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, της Γερμανικής Ομοσπονδιακής δημοκρατίας, του Λιβάνου και της
Λιβύης.
     ¨Ηταν έγγαμος με μια κόρη. Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών το 1993.